Listopad to miesiąc nostalgii i zadumy, a jego początek to również czas poświęcony tym, którzy odeszli. W naszej kulturze w tym czasie licznie odwiedzamy cmentarze, spotykamy się z rodziną wspominając bliskich.
Tradycja ta ma początek w przedchrześcijańskiej kulturze słowiańskiej, która również w początkach listopada nakazywała nawiązanie specjalnych kontaktów z duszami zmarłych. Miało to miejsce w okolicach cmentarzy, w które przywoływano błąkające się dusze podczas obrzędów „dziadów”.
W ramach obrzędów dziadów przybywające na „ten świat” dusze należało ugościć, aby zapewnić sobie ich przychylność i jednocześnie pomóc im w osiągnięciu spokoju w zaświatach. Podstawową formą obrzędową było ich karmienie i pojenie (np. miodem, kaszą, jajkami, kutią i wódką) podczas specjalnych uczt przygotowywanych w domach lub na cmentarzach (bezpośrednio na grobach).
Zwyczaj ten bardzo plastycznie opisał nasz wieszcz narodowy- Adam Mickiewicz, a uczniowie klasy siódmej postanowili przybliżyć go społeczności szkolnej przygotowując inscenizację dramatu „Dziady cz. II”.
Dorota Polak- Gołębiewska